Hayatım boyunca hep sarhoş olmayı dilerim.
Bu kederden dağıttığım yada keyiften türküler söylediğim rakı masasındaki bir sarhoşluğundan ziyade daha çok mutluluk sarhoşluğudur. Aptal aptal sırıtayım mesela elimi kolumu nereye koyacağımı şaşırayım öpmek için en doğru an işte tam bu andır diye geçireyim aklımdan. Hayatım boyunca hep sarhoş olmayı dilerim. Kadının sesinden çok kalbimin ritminin sesini duyduğum anın sarhoşluğu... Dizlerine yatıp parmaklarını öptüğümde olduğum gibi bir sarhoşluk.
Öyle aşksız kaldık ki şu günlerde şiire bile bahane arar olduk. Nerede kaldı o ezbere söylediğimiz spontane şiirler? Şimdi bir kafiyenin derdi kadar oldu sigaramız. "Benden daha çok kimse sevmeyecek seni" sözüne karşı dimdik kesildik. Bize yaraşan da buydu ya. En çok sevmek yerine en güzel sevenlerden olduk biz. Öyle aşksız kaldık ki şu günlerde nasıl sevdiğimizi unuttuk.
Kime huzurum dediysek ilk kaçan huzurumuz oldu. Gurur onur bunlardan bahsetmiyorum bile. Aşkın adı geçtiği yerde bunlar durur mu? Yine de bir şey öğrendim bugün. Aşkın olduğu yerde huzur da pek bulunmazmış.
Peki bu huzursuz günlerde
Aşk nerede?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder