Geçmişin Bizleri

Yıllar sonra çalındı adamın kapısı.

Tanrı'nın bu kez farklı planları vardı adam için.  Adam doymuştu, görmüştü, öğrenmişti. Nasıl davranması gerektiğini ve ne yapıp ne yapmayacağını adı gibi biliyordu. Artık tekrarlamam diyordu hatalarımı çünkü oynadım daha önce bu oyunu. Biliyorum kurallarını. Sözleştiği yere varıncaya kadar çok sayıda düşünce geçti adamın zihninden. Anılarını düşündü. Gülüştükleri vakitleri düşündü. Ne hikmetse özledin mi birini kavuşmaya giderken hiç kötü yanlarına gelmiyormuş insanın aklına. Adam bunu fark etti. İkisi de denizi sevdiği için yine bir deniz kenarında buluşma ayarladılar. Sözleştikleri yer şehrin göbeğinde kafelerin ve mekanların çoklukta olduğu bir yerdi.  Adam sevmezdi birini dinlemeye gitti mi kalabalık ve gürültülü yerleri. Bu yüzden daha sakin bir yer tercih etmişti. Yeşil çimen ve denizin birleştiği yerleri severdi adam. Çünkü birinin birine aşık olması için en uygun yer buralardı. Adamın öyle bir niyeti var mıydı? Emin değildi. Sadece kadının yüreğine tekrar sevebilecek olmasını hatırlatmak  istiyordu. Adam evden çıkmadan en güzel kokusunu sıktı ve her zaman olduğu gibi çantasını alıp yola koyuldu. Aklında buluşma sırasında neler söyleyeceği vardı. Bu tür konuşma provalarını sık sık yapardı. Zaten kadını beklerken yıllar boyunca yaptı bu tür konuşmaları. Bir sinir harbiyle celallenip sanki kadın oradaymış gibi boşluğa savurduğu da oldu kırgınlığını, yüreğine dokunan bir şarkı sonrası sanki kadın oradaymış gibi boşluğa savurduğu da oldu özlemini. İşte tüm meselesi buydu adamın. O kadın yerine boşluğun olması. Sarılmak istediği zamanlar da oldu adamın, sarılmadı boşluğa. Öpmek istediği zamanlar da oldu adamın,  öpemedi boşluğu. Her şeyin provası yapılmıştı. Ezbereydi tüm hareketleri. Yıllardır aklında oynadığı tiyatronun gösterim saati gelip çatmıştı işte.  

Buluşma vakti geldi. Adam kadını beklerken cebinden orası burası ezilmiş paketini çıkartıp bir sigara yaktı. Önce bir selamlaşma ardından hal hatır hoş beş. Belki geldiğinde dostane bir sarılma... El sıkışma yavan kalırdı dedi içinden. İki yabancı gibi olmadılar hiçbir zaman. Hep birbirlerinin hayatlarındaydılar ancak birbirlerine hiç dokunmadılar hepsi bu. Sigarasından uzun soluklu nefesler çekerken gülümsemeyi unutmamalıyım dedi içinden. "Merhaba, hayatımı boka çevirdin ama seni gördüğüme sevindim." temalı bu gülümseme yıllar sonra verilebilecek en güzel ve edepli mesaj olurdu. Adamın  kafasında kırk tilki dolanırken topuk tıkırtıları duyuldu uzak köşeden, geliyordu işte.  Geliyordu işte. 

Yıllar sonra çalındı adamın kapısı. 

Tanrı'nın bu kez farklı planları vardı adam için. Adam ilk görüşte yine yaşadı geçmişi. Hatırlamaktan farklıydı bu. Hissediyordu her şeyi.  Az önce aklına gelmeyen kötü anılar yüreğini darlıyordu adamın.  Adam doydum sanıyordu, ölüyordu açlıktan. Adam gördüm sanıyordu her şeyi, körmüş de yeni açılmış gözleri. Adam öğrendim sanıyordu, nasıl davranması gerektiğini ve ne yapıp ne yapmayacağını adı gibi biliyordu ancak şimdi adını bile bilmiyordu.  Dizlerinin bağı öyle bir çözülmüştüki kadın bir dokunsa ilk rüzgarda denize savrulurdu adam. Şimdi gök yarılsa ve yıldırımlar yağsa adamın üzerine tek kelime etmek ne kelime?! Topuk tıkırtıları kesildi ve kadın yanıbaşında beliriverdi adamın. Adam yıllardır yaptığı provaları unutmuş gibiydi. Tam karşısında duran kadının gözlerinin içine bakıyordu. "Gerçekten sen misin? Bu gördüğüm, adını yaşadığım kadın sen misin?" diye içinden geçirirken bunlardan alakasız bir şekilde "Hoşgeldin" dedi. Kadın nazik bir gülümsemeyle karşılık verince yürümeye başladılar. Kadının ses tonu adamın zihninde gezinip durdu. Beyninin duvarlarında bir o köşeye bir bu köşeye çarparken tanıyamadı adam bu sesi. Sanki yabancıydı kadın ama bu nasıl kelime?! O değil miydi şiirlerine ilham olan?! O değil miydi rakı kadehinde görünen?!

Evet oydu. 

Unutmuştu adam kadının ses tonunu. Ama gülümsemesi bakiydi. O silinmeyecek olandı. Adam yıllar önce güldürebilmişti kadının yüzünü. Yine güldürürdü. Adam niye burada olduğunu ve buluştuklarını bilmiyordu. Kadın yine dertte miydi? Adama bu yüzden mi gelmişti? Yine gülebilmek için mi?

Olabilir. 

Yıllar sonra çalındı adamın kapısı. Tanrı'nın bu kez farklı planları vardı adam için. Adam kapısını açtığında yeminlerini gördü. Adam kapıyı açtığında tövbelerini gördü. Şimdi tükürdüğünü yalamak zamanı. Bu iş anca aşıklara yaraşırdı. 

Aşk mat olmamak için vezirini feda etmektir. Adam ölmemek için  kadının gözü önünde gururunu, onurunu yerle bir etti.

Oysa kadın aşkın diğer tarafıydı. Adam Mecnun'u yenmek için, Ferhat'ı geçmek için Adam olmak için "Hoşgeldin" dedi kadına. Bunun için gülümsemesini verdi Tanrı'ya. Her günahın bir cezası vardı. Bu kadının bedeliyse huzuruydu adamın.

Tanrı tüm yeminlerini bozmak için o kapıya kadını yolladı. Şimdi tek bir kelime edebilir misin? Ne kelime?!