Oyuncak Bebekler

Önce oyuncak bebekler gider
sonra yemeğin ayarı kaçar
Ev giderek büyümeye başlar
duvarlar üstüne geldiği halde.

Gece geç saatte gelmeye başlarsın
gözün gider uyuyanlara
Çıkarıp atarsın önce
ölü deriymiş gibi kıyafetini
oyuncak bebekler çoktan gitmiş.

Ayakların davul olmuş
nefret ettiğin o işten dönünce.
Ellerin paramparça,
ruhunu hiç sayma.

Sonra anlıyorsun ki
Oyuncak bebekler bir veda bile etmemiş
Sorması ayıp suçu neymiş?
Ardından elbiseler
Bak görürsün
Oyuncak bebekler gibi onlar da gider.

Tanrı gibi insandı,
insan beşerdi, şaşardı.
Büyüttü seni avucunda
sen de onu gözünde.
Sonuçta insandı.
İnsan.
Kutsalını kaybetmiş
sıradan bir insan.

Ya sen?
Neyin kaldı?
Adını verdin
Geçmişini geçtin
Ya sen?
Neyin kaldı?